توضیح: این کهکشان، بزرگترین کهکشان اقماری وطن ما، کهکشان راه شیری، است.
اگر در جنوب زندگی می‌کنید، ابر ماژلانی بزرگ (Large Magellanic Cloud – LMC))، کاملاً قابل توجه است و حدود 10 درجه در آسمان شب را در برمی‌گیرد، که 20 برابر بزرگ‌تر از ماه کامل در حوالی صورت فلکی دلفین‌ماهی یا ماهی زرین (dolphinfish (Dorado)) است.
از آنجایی که تنها 160000 سال نوری از ما فاصله دارد، جزئیات بسیاری از ساختار LMC مانند میله مرکزی و بازوی مارپیچی منفرد آن قابل مشاهده است.
LMC دارای پرورشگاه‌های ستاره‌ای متعددی است که در آن ستارگان جدیدی متولد می‌شوند که در تصویر امروز به رنگ صورتی ظاهر شده‌اند.
این سحابی، محل سحابی رتیل است (Tarantula Nebula)، فعال‌ترین منطقه ستاره‌ساز در حال حاضر در کل گروه محلی کهشکانی ما (Local Group)، یعنی مجموعه کوچکی از کهکشان‌های مجاور که تحت سلطه کهکشان‌های عظیم آندرومدا (Andromeda) و راه شیری (Milky Way) هستند.
مطالعات LMC و ابر ماژلانی کوچک (Small Magellanic Cloud-SMC)) توسط هنریتا سوان لیویت (Henrietta Swan Leavitt) منجر به کشف رابطه دوره-درخشندگی ستارگان متغیر قیفاووسی (period-luminosity relationship of Cepheid variable stars) شد که برای اندازه‌گیری فواصل در سراسر جهان مجاور استفاده می‌شوند.
منبع: ناسا
The Large Magellanic Cloud Galaxy
2024 October 2
Image Credit & Copyright: Ireneusz Nowak; Text: Natalia Lewandowska (SUNY Oswego)
سلام واقعا شگفت تنگیزه باوجود چنین کهکشان هایی اثلا فکر تنها بودن در تین کهکشلن ها به سر ادم نمیخوره امکان نداره که ما تنها سیاره دارای حیات رو داشته باشیم
کهکشان ها زیبا هستند و خیلی جالب باعث میشه که انسان با تمام دارایی هایش احساس کوچک بودن کنه و برای من باور نکردنیه که این همه کهکشان در جهان وجود داره اما ما فقد دارای حیاتیم نخیر از نظر من غیره ممکنه و این تنها نظر من نیست از نظر ریاضی که زبان طبیعت هست این غیره ممکنه