علمآموز – اسفند 1404
در دو سال اخیر، دمای سطح اقیانوسهای جهان به بالاترین مقادیر ثبتشده در تاریخ اندازهگیریهای مدرن رسیده است. آبهای گرمتر یعنی تبخیر بیشتر، و تبخیر بیشتر به معنای ورود بخار آب بیشتر به جو است؛ بخار آب، خود یک گاز گلخانهای قدرتمند است و همچنین منشأ اصلی بارشهای شدید و طوفانها محسوب میشود. هر افزایش کوچک در دمای دریا، میتواند انرژی در دسترس برای سامانههای طوفانی را بهطور چشمگیری افزایش دهد.
گرمشدن اقیانوسها فقط مسئله مناطق ساحلی نیست. این گرما الگوهای بارش را تغییر میدهد، احتمال سیلابهای ناگهانی را بالا میبرد و در برخی مناطق به خشکسالیهای طولانیتر منجر میشود. اقیانوسها بیش از 90% گرمای اضافی ناشی از گرمایش جهانی را جذب کردهاند؛ اما این ذخیرهسازی گرما، پیامدهای گستردهای برای آبوهوای سراسر جهان دارد.
کاهش مصرف انرژیهای فسیلی در خانه، استفاده از وسایل کممصرف، مدیریت مصرف برق در ساعات اوج و حمایت از انرژیهای تجدیدپذیر سهم مستقیمی در کاهش انتشار دارد. انتخابهای روزمره ما در مصرف انرژی، به کاهش گرمایی کمک میکند که امروز در اقیانوسها انباشته شده و فردا بر باران، خشکسالی و زندگی ما اثر میگذارد.
